Ter nagedachtenis aan Rob Sitek
rob

Niets van deze pagina's mag worden vermenigvuldigd zonder voorafgaande toestemming van de beheerder van deze site.

 

Deze herinneringsite is gemaakt ter nagedachtenis aan onze dierbare Rob Sitek geboren in Nederland op 31 December 1964 en overleden op 5 Juli 2009 op de leeftijd van 44 jaar. Wij zullen hem nooit vergeten.

               

Op deze site kan je herinneringen aan Rob delen, foto's plaatsen of een kaarsje branden. 
In onze gedachten en herinneringen zal Rob altijd bij ons zijn!

 

 


5 juli 2009  - 5 juli 2016

Vandaag al weer 7 jaar niet meer bij ons.
Toch lijkt het als de dag van gisteren dat we nog samen waren.
In gedachten ben je altijd bij ons.

We missen je!!!
Kus Joy en Karin


 

 

 

 

 

31 december 2015

Je geboortedag.... Het went nooit dat we je verjaardag niet meer kunnen vieren...

 

 


           

 

              5 juli 2009                 -               5 juli 2015

 

 

                                            Er zijn dagen

                                            Dat ze vragen

                                            hoe het gaat en wat je doet

                                            Er zijn dagen

                                            dat je antwoordt

                                            ze bedoelen het zo goed


                                            Er zijn dagen

                                            Die vervagen

                                            Niks gebeurt en niks gedaan

                                            Er zijn dagen

                                            Met een glimlach

                                            Die heel even mag bestaan


                                            Er zijn dagen

                                            Van gedachten

                                            Aan een dader of aan God

                                            Er zijn dagen

                                            Zonder reden

                                            Wat niet stuk is moet kapot


                                            Er zijn dagen

                                            Vol van krachten

                                            Uit het diepste van je ziel

                                            Er zijn dagen

                                            dat je trots bent;

                                            dat je wankelt maar niet viel


                                            Er zijn dagen

                                            Van verzuchten

                                            Wie hij was en wat zij kon

                                            Er zijn dagen

                                            Grauw en donker

                                            de herinnnering aan zon


                                            Er zijn dagen

                                            Dat die luchten

                                            breken voor een flardje blauw

                                            Er zijn dagen

                                            Dat je weet

                                            er zijn geen dagen zonder jou


                                            Er zijn geen dagen zonder jou

(Gedicht Dolf Jansen)

                                        


                                          

                                    

              5 juli 2009               -              5 juli 2014


  Het gemis wordt niet minder, het besef alleen maar groter.

We missen je nog elke dag. Liefde verdwijnt niet met de dood.

               In ons hart en ons leven, leef jij voort.

                                                

                                  Kus Joy en Karin







 

                   


                 5 juli 2009           -               5 juli 2013

 

                             "ze zeggen dat het went
                           maar niemand zegt wanneer..."

                           Als de dag van gisteren, toch al
                           4 jaar dat we je moeten missen.

                                We houden van je en
                                   missen je heel erg.

                               Onze liefde blijft altijd!

                                     Kus Joy en Karin

 

 

 

 

 

 

 

5 juli 2009                                                    5 juli 2012

                                         Lieve Rob

 

3 jaar geleden werd je volkomen onverwacht op oneerlijke wijze uit het leven gerukt. Nog steeds niet te geloven of te bevatten. 3 jaar, voor de 'buitenwereld' een hele tijd. Voor ons die jou zo erg missen, is het als de dag van gisteren. De tijd heel alle wonden niet. En missen wordt niet minder, eerder meer. In ons hart leef je voort en ben je altijd bij ons aanwezig.                         

Er zijn geen dagen zonder jou!

Kus

 

 

Al enige maanden is de mooie herinneringssite die er was voor Rob, helaas door technische problemen bij de host, niet meer bereikbaar.

Er is vaak geinformeerd vandaar dat ik nu een nieuwe site aan het maken ben. Gelukkig had ik nog wel wat informatie van de herinneringplaats opgeslagen, en een deel daarvan hier terug te vinden.

De mogelijkheid om kaarsjes te branden is er op deze site helaas niet zoals voorheen. Wel kan je door middel van het geven van een reactie een berichtje achter laten "voor Rob".

Karin

 

 

5 november 2010

Vandaag heb ik op het Leidseplein een lieveheersbeestjes tegel geplaatst, dichtbij de plek waar Rob is doodgeslagen.



Met hulp heb ik hiervoor toestemming en een vergunning gekregen.
Het is dus geen `aardig´ of ´goed gebaar` van de gemeente geweest, want het in niet makkelijk om zo´n steen geplaatst te krijgen.
Er is mij vaak gevraagd waarom Rob zijn naam niet op de steen stond. Dat is helaas niet toegestaan.
Wel heb ik op de achterkant zijn naam geschreven, want ik heb tenslotte zelf de steen moeten kopen en er is niemand die me dat dan kan verbieden.
De steen is ter nagedachtenis aan Rob, vergeten zullen wij hem zeker nooit, maar zodat anderen ook nooit zullen vergeten dat door de vreselijke misstanden op het Leidseplein, waar al jaren door de verantwoordelijke mensen, de ogen voor is gesloten, Rob hiervan het slachtoffer is geworden.

Geweld is altijd zinloos.

5 juli 2010

Het lijkt als de dag van gisteren dat het ergste wat kon gebeuren, gebeurde.
De dag dat Rob werd vermoord.
Nog steeds is het niet te geloven, niet te bevatten.

Maar we moeten vandaag Rob al een jaar missen.
En ontzettend gemist wordt hij zeker.
Vergeten zullen we Rob nooit.
Het is ook niet mogelijk om een man als Rob ooit te vergeten, daarvoor heeft
hij teveel betekend voor iedereen die hem heeft gekend.

Lieve Rob, we houden van je!

 

 

 

Ik had op deze site eigenlijk niets over de rechtszaak willen plaatsen, maar de site alleen als mooie herinnering aan Rob te houden.
Maar na de afgelopen dagen van de rechtszitting en de belachelijk lage strafeis van 3 jaar wil ik toch graag een aantal dingen toevoegen.

Waar naar mijn idee erg aan voorbij wordt gegaan, is dat als de eerste taxi zich had gehouden aan de hier in Nederland geldende regels en gewoon op de meter had gereden, deze site er mogelijk niet was geweest en Rob nu gewoon thuis zou zijn.
Het stoort me dat er wordt gezegd dat Rob door de eerste taxi´s geweigerd zou zijn.
Rob ging niet akkoord met hun veel te hoge tarieven en wilde daarom niet met hen mee.

Rob heeft geprobeerd het netjes op te lossen en heeft de politie gebeld.
Hij wilde alleen maar gewoon naar huis.
Rob heeft net voordat hij dood werd geslagen 112 gebeld en gevraagd om hulp.
Voor degenen die in de rechtbank de geluidsopname van het telefoongesprek hebben gehoord hoef ik het hier niet uit te leggen. Het stond als een paal boven water dat hij in dat gesprek beleefd, vriendelijk en zelfs nog vrolijk was. Zelfs toen door de centraliste werd gevraagd of hij dan niet akkoord ging met het gevraagde tarief, vroeg hij netjes: “moet dat dan?”
Terwijl dat een antwoord is wat je eigenlijk niet van een centralist bij de politie zou moeten krijgen, want het is alsof je zou vragen: “wil je geen 10 euro betalen voor een pak melk?”
Nee natuurlijk niet.

Vervolgens wilde een andere taxichauffeur Rob naar huis brengen maar de verdachte vond dat Rob met hem mee moest, omdat hij aan de beurt was.
Ook hij wilde een dubbel bedrag voor de rit.
Er is een woordenwisseling over en weer geweest.
Door de media wordt wel vermeld wat Rob gezegd zou hebben maar wat een getuige heeft verklaard wat de verdachte heeft gezegd, heb ik nergens terug gelezen. (dit gegeven is zelfs ingebracht door de advocaat van de tegenpartij, dhr Knoops)
Hij zou tegen Rob geroepen hebben iets in de trant van: “Ga je moeder neuken”.
Ook niet zo netjes lijkt me en niet zo vreemd dat hij daar van Rob een verbale reaktie op kreeg.
Daarop heeft de verdachte naar Rob gespuugd.
Dat Rob daarop alleen maar met vlakke hand (een “bitch slap” zoals het in de rechtszaal werd genoemd) heeft geslagen vind ik eerlijk gezegd een zeer ingehouden reactie door Rob.
Menigeen had daarop veel heftiger gereageerd.
Vrijwel direct daarop is door de verdachte de dodelijke klap uitgedeeld.
Volgens sommige getuigen is de verdachte zelfs uit geweest op een confrontatie.

Het betoog van de advocaat van de tegenpartij was erop gericht dat de verdachte nooit de intentie heeft gehad een dodelijke klap uit te delen.
Een mening die ik niet deel.
Iemand die zulke hoge graden in verschillende vechtsporten heeft, zelfs ooit is gevraagd toe te treden tot de opleiding voor beveiliger van de koning van Marokko, weet naar mijn mening waar hij zijn gerichte klap heeft uitgedeeld.

Ook de aanname dat hij spijt zou hebben van zijn daad, deel ik niet.
Als hij als iets zegt, zijn het meestal verwijten aan anderen, iedereen heeft schuld behalve hij, of hij begrijpt een vraag niet, of hij heeft er geen antwoord op.
In de eerste proformazitting wist hij, toen hij aan het eind van de zitting het woord kreeg, te zeggen dat het Rob zijn avond niet was geweest.
En tot op 2 zittingen (inclusief de laatste) zei hij in zijn laatste woord, dat het “jammer” was dat het was gebeurd.
Het lijkt me, dat als je weet dat je aan het eind van de zitting als verdachte het laatste woord hebt, dat je je daarop kunt voorbereiden en als je dan nog steeds dit soort uitspraken doet, en bovendien ook nog het lef hebt om de rechtbank, advocaten en het om te bedanken dat de “waarheid” nu boven tafel is gekomen en hij rekent op vrijspraak, je niet bepaald overkomt alsof je spijt ergens van hebt. Bovendien zit er elke keer een tolk naast hem, en achter hem staat één van de top 5 advocaten van Nederland, die hem zou kunnen voorbereiden op wat hij zou kunnen zeggen.
“Jammer dat het gebeurd is” komt op mij niet over als spijt.

Verder weigert de verdachte mee te werken aan een persoonlijkheidsonderzoek.

Dit is een kleine aanvulling op alle berichten in de media.

Geen enkele straf zal ooit hoog genoeg zijn om de dood van Rob te rechtvaardigen.
Nergens komt Rob meer mee terug.
Maar een eis van 3 jaar is wel heel diep triest.
Het geeft voor mij aan hoe diep we hier in Nederland zijn gezonken.

 

 

Gewoon een mooi verhaal, waarvan je voor Rob alleen maar kunt hopen dat het zo zal gaan...

"Diep onder het oppervlak van een vijver leefde een kleine groep waterlarven samen zoals mensen in een dorp. Het was een gelukkige gemeenschap, ver weg van de zon. Vele maanden waren zij druk bezig, krabbelden en spartelden zij door de modder van de vijver.
Van tijd tot tijd bemerkten zij dat steeds opnieuw de ene of de andere zich uit de groep verwijderde. Het scheen alsof ze het bij de vriendinnen niet meer konden vinden. Dan klommen ze langs de stengel van een waterlelie omhoog, verdwenen doorheen de wateroppervlakte en werden niet meer gezien.
Op een dag ging er weer een larve op stap. “Kijk”, zei één van de groep, “daar klimt weer iemand langs een stengel van een waterlelie omhoog. Waar denken jullie dat ze naar toe gaat?”
De larve klom steeds hoger, tot ook zij niet meer te zien was. De vriendinnen wachtten telkens tevergeefs, maar niemand keerde ooit terug.
“Was ze hier dan niet gelukkig? Waar gaat ze naartoe?” vroegen zij zich af. Niemand had een antwoord. Allen waren ze radeloos. Plots riep een larve, de belangrijkste van de gemeenschap:”Ik heb een voorstel. Wij beloven dat diegene van ons, die het eerst een stengel beklimt, terugkomt en ons vertelt waar ze naartoe ging en waarom.”
Op een lentedag, niet lang daarna, bemerkte de larve, die het voorstel deed, dat ze zelf aan een stengel omhoogklom. Iets, ze kon het zelf niet verklaren, dreef haar naar boven.
Nog voor ze besefte wat er gebeurde, bereikte zij het wateroppervlak en viel op een groot, groen lelieblad. Toen ze ontwaakte, keek ze verrast om zich heen. Ze kon niet geloven wat er gebeurde: haar lichaam veranderde op merkwaardige wijze. Ze ontwikkelde vier zilveren vleugels en een staart. Zij voelde een onweerstaanbare drang haar vleugels te bewegen. De warmende zon droogde de laatste waterdruppels op haar lichaam en plots vloog zij over het water. Zij was een libel geworden.
Zij vloog in grote bogen op en af en voelde zich zalig in haar nieuwe omgeving. Na een poosje belandde zij op een lelieblad om even uit te rusten en keek op de vijverbodem.
Oh, ze was boven haar vriendinnen van toen, de waterlarven. Ze kon zien hoe deze door de modder krabbelden, zoals zij het voordien had gedaan.
Nu herinnerde ze zich haar belofte: de eerste die aan een stengel omhoogklimt, komt terug om alles te vertellen. Zonder lang nadenken dook zij naar beneden, kaatste af op het water en werd teruggeslingerd.
Als libel kon ze niet meer in het water terug. “Hoe ik mij ook inspan”, dacht zij, ik kan mijn belofte niet vervullen. Zelfs als ik naar beneden zou geraken, ze zouden mij niet herkennen. Ik denk dat ik moet wachten tot ieder van hen hetzelfde doet als ik en ook een libel wordt. Dan zullen ze begrijpen wat er gebeurde en waar ik naartoe ben.”
En de libel vervolgde haar sierlijke vlucht, zalig van geluk, in die wonderbare wereld van zon en licht…"




































































































Reacties

kirsten op 05-07-2016 11:20

Het is niet te geloven dat je al zeven jaar niet meer bij je dierbaren bent. x

Kirsten op 31-12-2015 17:52

Lieve Rob, kon er nog maar worden geproost op je verjaardag. Vergeten wordt je niet. X

karin op 08-02-2013 23:54

Geen feestje voor ons 10 jarig jubileum, maar ik hou nog steeds net zoveel van je als het eerste moment dat ik je zag!

Kus Karin

Joy en Karin op 24-12-2012 23:35

Weer een kerst zonder jou. Een tijd vol herinneringen aan mooie tijden. En een tijd vol gemis.All we want for Christmas... is You!We missen je zo erg!Kus Joy en Karin

Yannick van der Veen op 13-11-2012 20:56

Heey,

Ik zag net de uitzending op BNN.

Respect voor jullie moed!

Sterkte om dit verlies bij jullie te dragen.

Groetjes Yannick

Mama en Henk op 05-07-2012 10:37

lieve Karin en Joy,

Dat het gemis altijd blijft is een gegeven,maar op deze dag denk je er nog meer aan.

Dat jij Karin vaak extra verdrietig bent omdat Joy een papa mist al is hij in haar hartje raakt ons ook.

 

Joy op 05-07-2012 00:52

Een hele dikke knuffel voor jou lieve papa. Ik mis je!

Kusje Joy

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Dit is een verplicht veld